شكي نيست كه قرآن كريم به عنوان مهم ترين و آخرين متن الهي و آسماني براي هدايت انسان ها نازل گشته و به تعبير خود قرآن ، اين كتاب ،كتاب هدايت است(‌بقره ؛ 2) . هدايت قرآني به معناي نشان دادن راه سلوك بشر در مسير حياتي طيبه( نحل ؛ 97) و زندگي متكامل و رو به تعالي است . يعني تبيين بينش هاي روشنگرانه در افقي وسيعتر از تنگناي جهان مادي و ملموس تا آن سوي عوالم ملك و ملكوت  و ارئه رهنمودهاي عملي و كاربردي براي نجات انسان از « خسران پيوسته »( والعصر ؛ 1) تا رساندن انسان به راه هاي ايمني بخش يعني « سبل سلام» (‌مائده ؛ 16) و از آن جا تا بزرگراه مستحكم « صراط مستقيم »( حمد ؛ 6)  و سپس تا سرزمين « نور »( بقره ؛ 257) و « فلاح »( بقره ؛ 5) و دست يابي به « بهشت برين » به عنوان « فوز عظيم » (‌نساء ؛ 13)  و آرميدن در قرب جوار حق تعالي به عنوان «مجموعه صفات متعالي و كمالات لايتناهي» و مالك مقتدر هستي ( قمر ؛ 55) .

سوالي كه مطرح است اين است كه قرآن مخاطبان خود را طي چه فرايندي هدايت مي كند ؟ اساسا هنگامی که شخصی هدایت می شود چه اتفاقی رخ می دهد ؟ چه تغییری در او رخ می دهد و قرآن چه تاثیری در او می گذارد ؟ آیا این تاثیر و تغییر ، علمی و فکری است یا اعتقادی و  یا روانی و یا رفتاری ؟ این تغییر در انگیزه ها و اهداف است یا روش های عمل ؟ ...... ( بقیه در ادامه مطلب)