حسين بن علي نياز هميشگي زمانه ما ست . ما هميشه نيازمند ‌رهبري مقتدرانه و مشروع و محبوب و مردمي امام حسين هستيم و  دلبسته ‌پاكي و طهارت و گذشت و فداكاري و صحنه هاي زيبا و شگفت آساي ياران حسين هستيم . رشادت امام در عصر پدرش و شكيبايي و سكوت حكيمانه  امام در عصر برادرش  و ملايمت و مسالمت در طي طريق مدينه تا كربلا و ... لحظه لحظه اين اتفاقات درس هاي جاودانه زندگي ماست و شخصيت حسين بن علي جمع بندي كامل و تمام عياري از عشق و عقل و تابلوي زيبايي عصاره فلسفه و عرفان . تركيب زيبا و معجون اسرار آميزي از عرفان سياسي و عبادت اجتماعي و جهاد عرفاني و الهي و چيزهاي ديگري كه هيچ يك براي ما قابل درك نيست ....................  

 سرورم حسین جان تو به ما آموختی که زندگی با گناه و فساد و تفریحات یزیدی نکبت بار و ذلت بار است و مرگ سرخ به از زندگی ننگین است .....

به ما آموختی که یا باید ماندن و ساختن و سوختن و تحول بخشیدن و یا رفتن و ایستادن و خون دادن

به ما آموختی که در برابر جو فساد و تباهی دامنگستر نه بگوییم .

به ما آموختی که گل زیبا و خوشبو حتی پس از له شدن هم عطر خود را حفظ خواهد کرد

به ما آموختی پیروزی در اوج شکست را و ماندن در نهایت رفتن را تجربه کنیم

به ما آموختی که عاطفه چه رنگی است و عشق چیست و ایثار کدام است

به ما آموختی که از غدیر تا قربان و از عرفات تا باند پرواز راهی نیست

به ما آموختی که اشک می تواند کوه را نابود کند و خون می تواند بارگاه یزیدیان را  فرو بریزد ....................

من تصور مي كنم كه ما آدم ها مجمع كمالات نيستيم . انسان كامل و معصوم و بي خطا نيستيم . عقل كل و ابر رايانه هم نيستيم . البته ابر رايانه هم مي تواند مورد حمله ويروسهاي رايانه اي قرار گيرد .  در وجود ما هم احساسات خوب و عالي هست و هم احساسات مسخره . ما هم رفتارهاي ظريف و لطيف  و عاقلانه داريم و هم گاهي به سر حد يك كودك جاهل و بازيگوش تنزل مي يابيم . گاهي در نهايتِ عقلانيت و دقت و گاهي در غايتِ سر به هوايي و غفلت و جنون . خلاصه كمي تا قسمتي  در همه ما تمايلات جنون آميز هست . گاهي غفلت و ناهشياري سراسر آگاهي و عقل ما را مي پوشاند و آن لحظه ما ديگر همان آدم قبلي نيستيم . لحظه اي فرشته و گاهي شيطان و گاهي هيچ يك . نه معنوي و نه مادي بلكه بي حس و بي رگ و بي خيال محض ؛ نه خيال خوب و نه بد ؛ نه الهی نه شیطانی نه انسانی ! خالي خالي  .  .......

                                    مولاي من!

خليفه نيستي
سلطان هم
فقط امام اول مظلوماني
و جاي پنج سال
مي‌شد كه پنجاه سال حاكم باشي
مي‌شد كه شامات را
چون دنداني كند و پراكند
كه سهم بچه‌هاي ابوسفيان باشد
و در امارت كوفه
كاري هم به «ابن‌ملجم» و «قطام» داد..........

حضرت رسول(ص)‌ گنجينه حكمت ها بود و چنان که می فرمود به آن حضرت « كلمات جامع» عطا شده بود . اين سخنان نغز و پر مغز معمولا با فرهنگ عادي و زندگي جاري ما و افكار و انديشه هاي ما همخواني  ندارد . اما باز هم بحث از آنها خالي از لطف نيست ؛ كه اگر دريايي نيستيم  دست كم نسيم دريا به مشاممان مي خورد .  از اين حكمت ها بسيار مي توان گفت و نوشت ؛ اما اين جا تنها به چند نمونه برگزيده اكتفا مي شود :

1 . پرخوري اسراف است :‌ «اين كه هر چه دوست داري بخوري گونه اي اسراف است » (نهج الفصاحه ؛ حديث 918)‌ . در حالي كه ما معمولا براي اين كه اسراف نشود زياد مي خوريم و در مهماني ها با تعارف و تشويق فراوان  ديگران را به خوردن زياد تشويق مي كنيم و توصيه مي كنيم كه الباقي غذاها را هم بخورند تا اسراف نشود ! از طرفي هم از بس بيش از حد متداول غذا مي پزيم و مي كشيم كه بخش مهمي از غذاها معمولا دور ريخته مي شود . .................